Gdzie jesteś…? Gdzie Twoje idealnie wysublimowane ja wychylające się gdzieś z tłumu… Wybiegające przed szereg tylko po to by obdarzyć mnie uśmiechem, który spokojnie skrada się przez Twoją twarz. Twarz, która w tym jedynym momencie jest wpatrzona we mnie i to pozwala mi poczuć się kimś wyjątkowym, kimś jedynym… Ty tak odległa, a tak bliska zarazem… Ty, Ty, Ty… Gdzie jesteś…?

Mamo… kocham Cię! Wiem, zawiniłem… Byłem nieposłuszny. Znów masz rację. Tak bardzo Cię kocham… Czasem boję się Twoich oczu, ale wiem, że one chcą dla mnie dobrze. Wszystko co robisz, jest dla mnie dobre, choć sam tak nie chciałem myśleć. Uh, jestem głodny, ale… Nie wiem, czy bardziej doskwiera mi głód żołądka czy jednak głód psychiczny… Długo już nie jadłem więc mimo wszystko bałbym się reakcji tego tam śmietnika wewnątrz mnie. A psychika?